Feeling

@hospital

เสียใจนะ เสียใจที่เกิดมาเป็นคนแบบนี้..

เรื่องของคนสองคนที่ต่างก็รักกันมาก
มากจนอธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ แต่กลับต้องจบลงด้วยน้ำตา

เธอจะรู้มั้ยว่ามันมีคนที่เจ็บกว่าเธอ เสียใจกว่าเธอมากแค่ไหน
ฉันทำเองทุกอย่าง แล้วฉันก็เจ็บเองอยู่คนเดียว มันน่าตลกเนอะ
ทำไมนะ ความรู้สึกที่ฉันมี คนรอบข้างเค้ารู้หมด
แต่คนที่อยากให้รู้มากที่สุดกลับไม่เคยรับรู้เลย

รักมากแคร์มาก จนคิดไรบ้าๆ หวังว่าเธอจะสนใจ แต่เปล่าเลย
สิ่งที่ฉันได้กลับมา กลายเป็นฉันอยากไป ฉันไม่แคร์เธอ ฉันไม่รักเธอ
ต่างๆนานา มากมาย ที่ฉันไม่เคยคิดแบบนั้นเลยสักอย่างที่เธอพูด

" กี่ครั้ง..ที่เค้าเดินไปไหนมาไหนคนเดียว

  กี่ครั้ง..เค้าต้องรอรถคนเดียว

  กี่ครั้ง..ที่เทอปล่อยเค้าไว้คนเดียว "

เสียใจมากนะ มากจนพูดไม่ถูกว่ามากแค่ไหน..
เธอพูดอะไรก็ไม่เสียใจเท่าที่เธอพูดว่า เค้าไม่ได้รักเธอ!! 

"..หากวันนั้นฉันทำอะไร ที่ไม่ดีที่ผิดไป 

 อยากจะขอให้ลืมมันไป ได้ไหม กลับมารักกัน..
 ..เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหมเธอ 

 ยังรอเธอเสมอ ทุกครั้งที่หายใจ.. "

ชีวิตคนเรามันไม่ใช่ในละคร ที่พระเอกนางเอกทะเลาะกัน ผิดใจกัน ไม่เข้าใจกัน
แล้วพอตอนจบก็จบแบบแฮปปี้เอนดิ้ง เพราะในโลกแห่งความเป็นจริง มันออกแบบไม่ได้
เรามีความฝันได้ มีความหวังได้ แต่เราออกแบบให้เป็นตามใจอยากไม่ได้

"บางที..เราอาจเป็นคู่ที่เหมาะส­มกันมากที่สุด" เพียงแค่..

เราไม่ได้เจอกันในเวลาที่เหมาะส­มที่สุด...แค่นั้นเอง..

ปล.ถ้าหมีรู้ว่ามีได แล้วมาอ่านก็คงดีเนอะ..

ขอบคุณที่อ่านจนจบค่ะ หรือไม่จบก็ไม่เป็นไร แค่คิดจะเข้ามาก็ดีใจล่ะ
ขอให้แฮปปี้มีความสุขกันทั่วหน้าเนอะ แล้วจะกลับมาอัพใหม่ ม๊วฟฟฟฟ รักคนอ่าน

SM"

131111//09.30